Rianne in Afrika

Journalistiek in Afrika

2008-08-19T07:53:00.000-07:00

Terwijl ik door een zojuist uitgebrand gebouw loop besef ik me weer hoeveel geluk ik heb dat ik een half jaartje journalistiek mag bedrijven in Afrika. Het gebouw is bijna volledig afgebrand en ik banjer met mijn camera door het bluswater. Mijn schoenen zijn helaas niet waterdicht. Hoewel ik baal van mijn natte sokken bedenk ik bij mezelf dat je als verslaggever in Afrika toch wel erg veel mazzel hebt. In Nederland zou het gebouw allang afgezet zijn door de brandweer en politie. Hier in Johannesburg wandel je gewoon naar binnen. Terwijl ik naar het druppelende plafond kijk, bedenk ik me ook opeens WAAROM je in Nederland niet een net uitgebrand gebouw in mag banjeren: instortingsgevaar.

Ach ja, het levert wel mooie beelden op.

In de auto terug naar de newsroom besef ik me pas dat er ook nog zoiets bestaat als asbest..

Word je in Nederland vaak moe van alle procedures, voorlichters, accreditaties en de hordes
andere journalisten die allemaal tegelijkertijd hetzelfde nieuws willen verslaan, hier in Afrika gaat het allemaal een stuk makkelijker. Als er al voorlichters of officials zijn die je proberen de toegang te ontzeggen, zijn deze met een babbeltje, knipoog of vriendelijke lach er vaak wel van te overtuigen waarom het belangrijk is dat ze toch doen wat jij wilt. Daarnaast zijn er hier verhalen te over, dus ook over 'exclusiviteit' hoef je je meestal geen zorgen te maken.

Het nadeel is weer dat sommige informatie moeilijk te verkrijgen en te checken is. Als je dan een voorlichter nodig hebt, weten ze het zelf vaak ook niet. ...

Afgelopen vrijdag arriveerde ik 's ochtends vroeg samen met mijn geweldige collega's Livhuwani en Lebo bij een vluchtelingenkamp nabij Pretoria. Het was D-Day voor de vluchtelingen: de regering zou vandaag besluiten of ze de kampen zouden ontruimen. De vluchtelingen moeten, volgens de Zuid Afrikaanse regering, tenslotte weer vrolijk reintegreren in de 'communities' waar ze drie maanden gelede zijn uitgejaagd.
Terwijl we de auto uitstappen loopt er een politieagent op ons af. Hij wil een schriftelijke toestemming. We kijken hem verbaasd aan. Hoewel het lijkt alsof hij niet te vermurven is, beloofd hij ons, na een kort babbeltje, toch even met zijn collega's te overleggen. We blijven braaf wachten. Na een kwartiertje besluiten we toch maar gewoon het kamp in te gaan. Wat willen ze doen?
Grappend lopen we langs de politiewagens. Lebo en Livhuwani hopen dat ik gearresteerd word. 'Dutch girl arrested and deported'.
Mooie opening voor de krant van morgen.

Maar ze laten ons rustig voorbij lopen en we kunnen een hele dag ongestoord ons werk doen in het vluchtelingenkamp.
Bij deze de video..

En nu ik toch bezig ben... post ik ook nog even deze video. Een vrouw, verkracht door acht mannen, wacht al drie jaar op haar zaak die keer op keer wordt uitgesteld. Helaas heeft ze niet hetzelfde geluk als Jacob Zuma (ANC-leader). Deze zaak werd binnen een half jaar afgerond. 'What happens to a women that was not raped by a politician?'

Rape survivor “Buyisiwe” was raped by eight men three years ago and says her attackers are still roaming free. She tells Rianne Spit about her traumatic ordeal.

Desmond Tutu

2008-07-21T06:38:00.000-07:00

Nog een video, gewoon omdat hij zo bijzonder is: Desmond Tutu

Video

2008-07-18T02:21:00.000-07:00

Aangezien beelden meer zeggen dan woorden post ik hier twee video's die ik voor de Times heb gemaakt. Ik zal jullie niet vermoeien met alle video's die ik produceer maar deze twee items zeggen veel over wat ik hier meemaak, waar ik me over verbaas en over hoe fascinerend Zuid Afrika is.

Video 1: In Nederland is er veel aandacht geweest voor de 'xenophobic attacks' van twee maanden geleden. In de townships werden 'foreigners' hun krotten uitgejaagd, mishandeld, vermoord en levend verbrand. Als gevolg hiervan leven duizenden vluchtelingen nog steeds onder erbarmelijke omstandigheden in vluchtelingenkampen. Ik ben benieuwd hoeveel de Nederlandse media daar over berichten. In de tentenkampen heerst veel frustratie en wanhoop wat weer leidt tot incidenten. Dit was er een van..

Video 2. De verschillen tusen rijk en arm in Zuid Afrika zijn gigantisch. De meeste blanken in Johannesburg sluiten zichzelf op achter grote beveiligingsmuren in hun suburbs en zijn nog nooit in een township geweest. Ik besloot met een groep upperclass blanken de township te bezoeken en hun reactie te filmen..

Oranjekoorts in Jozi

2008-06-23T01:34:00.001-07:00

Het is zondagochtend negen uur en ik loop geheel in het zwart (in rouw), maar nog wel met een oranje bloem in mijn haar de newsroom van de Times binnen. Terwijl ik mijn laptop installeer op mijn bureau krijg ik meelijwekkende blikken van meelevende collega's. "I am sorry for your team", zegt mijn collega terwijl hij me op mijn schouder klopt.

Erg lang om bij de grote teleurstelling van ' onze jongens' stil te staan had ik gelukkig niet. De avond ervoor was ik namelijk, gewapend met een camera, naar het ' Holland House' in Fourways, Johannesburg, afgereisd om mijn eerste video voor de Times te maken. Ja, zelfs in Zuid Afrika ontkom je niet aan de oranjekoorts. Zondag zat ik dus niet verdrietig met een kater op de bank, maar fris en fruitig op de redactie van de Times om zo snel mogelijk mijn video online te krijgen.

De multimedia redactie van de Times, waar ik nu voor werk, is een fantastische speeltuin die bruist van energie en waar je de mogelijkheid krijgt om geheel je eigen ding te doen. Je verzint je eigen onderwerp, gaat in je eentje op pad en vervolgens monteer je je eigen item. Tussendoor schrijf je ook nog eventjes een artikel. Multitasking is het keywoord!

Voor het resultaat kijk op:
http://multimedia.thetimes.co.za/videos/2008/06/a-dismal-day-for-dutch-fans/

Johannesburg!!

2008-06-16T05:42:00.000-07:00

Hoewel er de afgelopen tijd niks op mijn weblog is verschenen, betekent dit niet dat ik niks heb meegemaakt. Integendeel. Ongeveer een maand geleden besloot ik om Kaapstad te verlaten en samen met Anna, een freelance journaliste uit Oostenrijk, en een oude Toyota Conquest Zuid Afrika in te trekken op zoek naar mooie verhalen. Na een conferentie over AIDS en media in Bloemfontijn en een dagje in de townships van Johannesburg belandden we in Musina aan de grens met Zimbabwe. Het werden hele aangrijpende en spannende dagen (de wijn werd ingeruild voor whisky en ik ben geen kettingroker meer maar een schoorsteen ;) en gelukkig resulteerde de inspanningen in twee artikelen voor Trouw.
http://www.trouw.nl/hetnieuws/wereld/article998185.ece/Politie_deporteert_slachtoffers_geweld

http://www.trouw.nl/hetnieuws/wereld/article1004130.ece/Krant_mikpunt_terreur_Mugabe

Eenmaal terug in Kaapstad besefte ik hoe erg ik het journalistieke werk miste. Ik ben verslaafd aan de spanning, adrenaline en de dealines. Het werk bij de ngo in Kaapstad past niet bij mij. Ik besloot ontslag te nemen en samen met NIZA op zoek te gaan naar een nieuwe werkplek. Afgelopen week heb ik mijn prachtige flatje opgezegd, mijn vrienden in Kaapstad gedag gezoend en een vlucht naar Johannesburg geboekt. Op naar mijn volgende avontuur. Morgen begin ik met mijn nieuwe baan bij ´The Times´. (http://www.thetimes.co.za/)

Weer een nieuw leven. Een nieuwe stad, een nieuwe baan, heerlijk! Nog wel even een huisje vinden, maar inmiddels ben ik gewend om uit mijn backpack te leven en gelukkig heb ik genoeg lieve mensen om mij heen die altijd bereid zijn om een bedje voor mij te maken. Bij een nieuw leven horen ook nieuwe goede voornemens: ik zal mijn weblog beter bijhouden! Promise!

Journalist of activist?

2008-04-24T01:16:00.000-07:00

De afgelopen weken stonden geheel in het teken van de verkiezingen en de crisis in Zimbabwe. Op 29 maart ging de bevolking van Zimbabwe naar de stembus maar Mugabe weigert nog steeds de uitslag bekend te maken. Ondertussen zijn er steeds meer berichten van politiek geweld en dwaalt er een Chinees schip vol munitie voor Zimbabwe voor de kust van Zuid Afrika.

Miljoenen mensen zijn het land inmiddels ontvlucht, en vele daarvan verblijven onder erbarmelijke omstandigheden in het buurland Zuid Afrika. Maar volgens de Zuid Afrikaanse president Mbeki is er ‘geen crisis’ in Zimbabwe. Een ongelofelijke uitspraak voor een president van een land dat direct de gevolgen van het vreselijke regime van Mugabe ondervindt. Tijd voor actie! Er is wel degelijk een crisis in Zimbabwe!

Samen met twee andere organisaties (PASSOP en TAC) besluiten we een grote demonstratie te organiseren. Nadat we toestemming hebben gekregen van de gemeente om op donderdag voor het International Convention Centre te demonstreren gaan we aan de slag. We bedenken slogans, schilderen spandoeken, schrijven een petitie, maken pamfletten en laten de hele wereld weten dat ze op donderdag 17 april de straat op moeten uit solidariteit met de mensen in Zimbabwe.

Het zijn korte nachten en lange dagen, maar het was het allemaal waard. Er komen meer dan 200 mensen, we overhandigen onze petitie aan de chairperson van de IPU en er verschijnen artikelen in de kranten en items op de tv-journaals.

Maar, het verhaal krijgt nog een staartje. Na de demonstratie wordt Braam (een blanke Zimbabwaanse jongen van de organisatie PASSOP) opgepakt. Hij brengt zes uur door in de gevangenis. De volgende dag ga ik voor morele support (of eigenlijk ben ik gewoon nieuwsgierig naar wat er gaat gebeuren) met hem mee naar de rechtbank. Na vier uur wachten krijgt hij een telefoontje van zijn advocaat. “They dropped the charges.” Niet zo gek, want hij was ook zonder reden opgepakt. Braam haalt zijn schouders op. “Het is al de vierde keer dat dit gebeurt”, verklaart hij. “I am white, I don’t speak Afrikaans and I fight for the rights of black people. They don’t like it.” We verlaten de rechtbank en besluiten een zaak aan te spannen tegen de Zuid Afrikaanse politie. Op naar een advocaat..

Op de bres voor Zim

2008-04-16T04:24:00.000-07:00

'I hired a hitman to kill my husband'

2008-04-14T00:18:00.000-07:00

“In de afgelopen maanden ben ik zes keer in elkaar geslagen door mijn vriend”, vertelt de 21-jarige Gail terwijl ze me doordringend aankijkt met haar grote donkere ogen. Ze is één van mijn studenten die deelneemt aan de workshop ‘journalism skills’ in de township Zweletemba, even buiten Worcester. Ze woont in een klein gammel huisje samen met haar grootmoeder, moeder en haar dochtertje van twee. Vier generaties vrouwen. Mannen associeert ze voornamelijk met geweld. “They are proud if they beat women. Then they become real men”, verklaart een andere jonge vrouw uit de groep. ,,But sometimes, I just fight back”, zegt Gail strijdlustig. “I just hit him.”

De cijfers over (seksueel) misbruik van vrouwen in Zuid Afrika zijn schrikbarend hoog. Maar om de cijfers werkelijk te begrijpen, zijn de persoonlijke verhalen van deze vrouwen onmisbaar. De cijfers waren mij bekend, maar de persoonlijke verhalen van vrouwen kreeg ik deze week te horen. Het werd een vermoeiende, maar interessante week vol ongelooflijke, verdrietige en indrukwekkende verhalen.

Samen met twee collega´s, Martin en Ernesto, reis ik af naar Worcester, een plaatsje 100 km boven Kaapstad. Hoewel de apartheid jaren geleden afgeschaft is, leven hier de verschillende bevolkingsgroepen nog geheel van elkaar gescheiden. In het centrum wonen voornamelijk blanken, even buiten de stad de ´coloureds´ en nog verder weg ligt de arme wijk Zweletemba waar de ´blacks´ verblijven. De township is volledig afgesloten van de buitenwereld: een treinspoor, een rivier en een ´bufferzone´ scheidt de zwarte bevolking van de rest van Worcester. De meeste inwoners van de township komen zelden in de stad, waar ook alle voorzieningen gevestigd zijn. Er is geen openbaar vervoer en de taxi´s zijn voor velen te duur. Het merendeel van de bevolking is werkloos en leeft in grote armoede.

Ik geef vier dagen les aan een groep werkloze jongeren uit Zweletemba. Om ze een kijkje in ´de andere wereld´ te geven organiseer ik een uitstapje naar de lokale krant, een interview met de burgemeester en zelfs de Minister van Kunst en Cultuur brengt een bezoek aan ons ‘community center’. Maar de echte gesprekken vinden plaats in de pauze en de ritjes in de mini-bus. “My child is two years old. So young. But even she is scared of her father.”

Dat dit huiselijk geweld vreselijk uit de hand kan lopen wordt me duidelijk als ik de medium/ maximum unit van de vrouwengevangenis van Worcester bezoek. Samen met mijn collega Martin geef ik daar training in ‘basic computer skills’ aan een groep vrouwelijke gedetineerden. Hoewel ik zelf een gigantische digibeet ben, kan ik toch aardig meekomen: de meeste vrouwen hebben nog nooit met een computer gewerkt en worstelen met lezen en schrijven. We beginnen dus bij de basics: hoe zet ik een computer aan? Wat is een muis? Terwijl we praten over de functie van een toetsenbord vraag ik me af welke verhalen achter deze vrouwen schuilgaan.

Tijdens de lunchpauze meng ik me tussen de gedetineerden. Martin stelt me voor aan Maureen, een goedlachse mooie vrouw van middelbare leeftijd. Na een praatje over het smerige eten in de gevangenis vraag ik haar voorzichtig naar de reden van haar verblijf in de gevangenis. ,,I hired a hitman to kill my husband”, vertelt Maureen, terwijl ze tabak in krantenpapier rolt. We zitten in de brandende zon op het grasveldje in de binnenplaats van de gevangenis. Even later haalt ze haar gevangenispas uit haar donkerblauwe gevangenis-joggingbroek. ‘Levenslank’, staat er op. Ze heeft er al bijna zes jaar op zitten.

Jarenlang werd Maureen zowel fysiek als geestelijk mishandeld door haar echtgenoot. ,,And I can tell you: the mental abuse was much more worse than the physical abuse.” Uit wanhoop zocht ze hulp van een huurmoordenaar die vervolgens met één enkel schot een einde maakte aan het leven van haar man. Ze heeft veel spijt. “Ik probeerde het nog te voorkomen. Maar ik had het geld al overgemaakt, en daarmee was het contract getekend.” Ze vertelt me over de andere vrouwen in de gevangenis. “De meeste vrouwen hier zijn vroeger mishandeld. Anderen zijn gewoon gek. Zie je dat mooie meisje daar?” Ze wijst naar een blanke jonge dame met zwart haar. “She killed her boyfriends 6 months old baby. Revenge.”

Ik wil haar vragen hoe ze het zo ver heeft kunnen laten komen dat ze geen andere uitweg meer zag dan het doden van haar eigen man. Maar helaas, Maureen wordt weggeroepen door een bewaker. Als ze terugkomt, zegt ze zacht: “I am not allowed to talk to you, they see it as visit.” Ze haast zich terug naar haar cel, die ze deelt met 19 andere vrouwen.

,,Ek is verantwoordelik vir die dood van twee mense”, zegt Brenda terwijl ze naar de strakblauwe lucht staart. We praten half Afrikaans, half Engels met elkaar. Ook deze vrouw, en moeder van twee kinderen, heeft een geschiedenis van vernedering, mishandeling en seksueel geweld. “Het begint allemaal zo klein. Ik mocht niet werken en werd daardoor afhankelijk van mijn man. Vervolgens ging hij mij vernederen, slaan en hij heeft me zelfs vier keer verkracht. Op een gegeven moment verlies je al je zelfrespect.” Brenda zocht haar toevlucht in alcohol. “I became a drunk and a bad mother. I became exactly the terrible women who he said I was.” Op een zaterdagavond, nadat ze in elkaar is geslagen door haar man, stapte ze tetterlam de auto in. Op een rustige provincieweg rijdt ze twee fietsende mannen aan. Brenda kan zich niks van het ongeluk herinneren. Ze was te dronken. De twee mannen waren op slag dood.

Aan het einde van dag rijden Martin en ik door het prachtige landschap terug naar ons vakantiehuisje. Ik blader door mijn notitieboekje en lees een aantal aantekeningen die ik de afgelopen week heb gemaakt:
Raped by her own father – hiv aids - then she killed her father – now in prison.
Grootste probleem in community: rape, violence against women, crime, geen toiletten.
8 mnd celstraf voor vermoorden van de minnares van vriend. Gevecht, mes, per ongeluk.
Xenophobia, racisme. Somaliers weggejaagd uit township: Somalische moeder van zes kinderen, haar man is vermoord, overvallen door een politieman, alles kwijt, slechte gezondheid: TB, try to kill myself. ,,I also wanted to kill my children.”

Pfff.. wat een week. Zoveel trieste verhalen en indrukken. Hoe langer ik Zuid Afrika verblijf, hoe minder ik er van begrijp. Ik denk aan de vrouwen in de gevangenis en de jonge meiden in de township. Hoe kom je zover om de vader van je kind te vermoorden? Waarom blijf je bij de man die je leven onmogelijk maakt? En ik denk aan Gail: de prachtige jonge moeder die regelmatig in elkaar wordt geslagen door haar vriend. Nu slaat ze terug. Maar zou zij het ooit zo ver laten komen dat ze ook geen andere uitweg meer ziet dan het vermoorden van de vader van haar kind?

My African what?!!??

2008-03-28T01:37:00.000-07:00

Elke dag verschillende Zuid Afrikaanse kranten lezen in vermoeiend, deprimerend en vooral angstaanjagend. Je leest over bijna niets anders dan moord, doodslag, verkrachtingen (volgens de cijfers is Zuid Afrika de ‘rape capital of the world’: elke 26 seconden wordt er een vrouw verkracht), corruptie, berovingen, kindermisbruik, racisme, armoede, AIDS en ga zo nog maar even door. Zelfs als je besluit om een dagje de kranten over te slaan, ontkom je niet aan de meest vreselijke verhalen. Een praatje met de gemiddelde Zuid Afrikaan mondt altijd uit in waarschuwingen en een laatste update over wie, waar was beroofd. Het vertellen van horrorverhalen lijkt wel de nationale hobby. Vooral als vrouw word je extra gewaarschuwd: op elke hoek loert een verkrachter of dief, loop ’s avonds vooral niet alleen over straat én neem snel een vriend want dan ben je een stuk veiliger.

Een bezoekje aan de townships is, volgens veel Zuid Afrikanen, helemaal uit den boze. ‘Too dangerous.’ Als ik ze vervolgens vraag of ze er zelf weleens geweest zijn, is het antwoord meestal ontkennend. Maar na al deze verhalen werd ik alleen maar nieuwsgieriger naar dit gedeelte van Kaapstad…

,,You are a real African townshipgirl”, zegt Neo tegen mij. Ik ben bij Mzolis, een feest in de Township Guguletu. Neo, een jongen die ik in de kroeg in Longstreet heb ontmoet, was zo aardig om Jorrit en mij het uitgaansleven in de Townships te tonen. We zijn de enige blanken in een grote dansende en feestende massa. ,,Why?”, vraag ik. ,,You have a big ass”, zegt hij lachend. Jorrit begint keihard te lachen en ik kijk Neo verbaasd aan. (what??!!*!) Als Neo mijn verontwaardigde gezicht ziet begint hij te lachen en verklaart hij: ,,That is a compliment in Africa.” Ja, ja, vooruit dan maar..

Ik besluit even naar de WC te gaan om daar op adem te komen. Terwijl ik me door de menigte wurm pakt een grote man mijn gezicht vast. ,,You, white girl, you must be lost”, zegt hij met grote ogen. “No, just enjoying the party”, antwoord ik. Het feest is geweldig: we schudden veel handen, drinken het lokale bier, eten schapenmaag (gaterver) en ik beweeg ‘my african ass’ op de beat van de muziek. Het feest is voor iedereen: er wordt geflirt, gedansd, kinderen lopen swingend tussen de menigte en baby’s krijgen de borst.

Ik geniet, kijk mijn ogen uit, en kan niet geloven dat de meeste blanke Zuid Afrikanen hier nog nooit geweest zijn. Ze weten niet wat ze missen. Watch your ass.. maar vooral: SHAKE IT!

Op huizenjacht in Kaapstad

2008-02-25T08:25:00.000-08:00

Inmiddels ben ik een week in Kaapstad en van echt toeristische uitstapjes is het nog niet gekomen. De stad leren kennen door eerst op zoek te gaan naar een huis, is ook een leuke (en vooral erg interessante) manier om een inkijkje te krijgen in het leven van Captonians. De benodigdheden:

1. Een Zuid Afrikaans simkaartje met beltegoed,

2. Krant of internet met advertenties.

Doel: een leuk huis op een mooie plek en het liefst samenwonen met Zuid Afrikanen (qua integratie en inburgering).

,,Fruit is NOT allowed in this house!” Aan de priemende en waarschuwende ogen van Sophia zie ik dat dit niet het juiste moment is om te lachen. ,Fruit?’, vraag ik voorzichtig. ,,Yes, especially bananas!”

Ik ben op bezoek in een prachtig oud Victoriaans huis in Tamboerskloof om daar een kamer te bezichtigen. Het huis wordt bewoond door twee hippe jonge Zuid Afrikaanse stylistes. Eén van de stylistes heeft een grote angst voor fruit. Ik vraag haar nog waar die angst vandaan komt, maar uit haar korte antwoord blijkt dat haar angst voor fruit zo groot is dat ze er liever niet over wil praten.

Een ander gespreksonderwerp dan maar. Of ik hier veilig door de buurt kan wandelen, aangezien mijn werk en het centrum best een pittig eindje lopen zijn. ‘You need a car! Or else you can not go outside, especially at night. But we have a very safe neighbourhood.´ Sophia laat me de prachtige kamer zien en wijst naar de tralies voor de ramen: ‘very good, very strong.´

Een kwartiertje later loop ik de straat weer op. Ik ben nog aan het overwegen of ik een auto wil kopen. Op dit moment ben ik als voetganger al een groot gevaar in het verkeer. Ik kijk nog steeds de verkeerde kant op, tsja.. gewoontes…

Op naar de volgende afspraak. Nog verder van het centrum, maar het is een appartement met ‘great views’ zo is me beloofd door Jessica, een 21 jarige studente. Ze heeft onze afspraak al vier keer verzet en ik ben heel benieuwd of ze dit keer wel thuis zal zijn. Ik bel aan bij een groot appartementencomplex en er gaan twee gigantische hekken open. Er is geen ‘gewone’ ingang voor voetgangers. Iedereen heeft hier een auto. Ik wandel het terrein op en de hekken sluiten zich achter me. Even verder op is een volgend hek en ik druk weer op het knopje. Oók ín het appartementencomplex moet ik eerst drie hekken en beveiligde deuren door, voordat ik dan eindelijk vier verdiepingen hoger voor Jessica’s voordeur sta.

Ze groet me vriendelijk en laat me de kamer zien. Het is ontzettend klein, maar inderdaad vanuit het slaapkamerraam kan je de hele stad overzien. Prachitg! We gaan zitten en maken een praatje. Erg van harte gaat het niet. En na vijftien minuten sta ik weer buiten en loods ik mezelf weer door alle hekken en deuren. Na nog eens vijftien minuten ben ik weer het appartementencomplex uit.

De volgende dag loop ik weer alle advertenties in de krant af. Bellen, bellen, bellen. Ik ga op bezoek bij een moslimfamilie in Bo Kaap. Een oude man in djellaba laat me de ruimte op zijn ‘stoep’ zien. Een donkere kamer met bed, toilet en douche. ,,Where is the kitchen?’ vraag ik. ,No, kitchen”, verklaart hij.

Op zaterdag, en na vier dagen bellen, bezoekjes afleggen en andere vergeefse (maar wel grappige) pogingen, zie ik het niet meer zo zitten. Over twee dagen moet ik mijn hostel uit en ik heb nog niks gezien waar ik echt enthousiast van werd. Maar: het is weer een nieuwe dag, er is weer een nieuwe krant, dus nieuwe kansen!! Op het terras ontmoet ik twee aardig Zuid Afrikaanse jongens die samen op zoek zijn naar een huis. Samen bellen we alle advertenties af. Maar helaas, de meeste nemen óf niet op, óf de kamer is al weg óf na een beetje doorvragen blijkt het helemaal niet zo mooi te zijn zoals de advertentie ons beloofd. Ik bel nog snel naar een vrouw die een ‘bachelor flat’ aanbiedt voor iets te veel geld. En ik heb beet!! Ik mag meteen gaan kijken. Het is een prachtige locatie: midden in het centrum, vlakbij Longstreet. Ik ben meteen verliefd. Een eigen kleine keuken, douche, toilet en één kamer met tweepersoonsbed. Het uitzicht is prachtig en er is een aardige security guard: John.

Alles voelt goed. Dit is’m!! Dinsdag ga ik het contract ondertekenen, zaterdag verhuizen. Helaas woon ik niet met samen met een stel gezellige Zuid Afrikanen, maar die ontmoet ik vast wel op werk of op een andere manier. De auto kan nog even wachten en ik wil nu eerst de Tafelberg beklimmen!!

(niet dat ik zielig ben hoor, al een heerlijk dagje aan het strand gelegen, lekker op terrasjes gezeten en heerlijke Zuid Afrikaanse wijntjes gedronken ;)

NIZA

2007-12-22T05:03:00.000-08:00

Welkom op mijn blog! Hier kan je mijn belevenissen en avonturen in Afrika volgen. 17 Februari vertrek ik naar Kaapstad, waar ik een half jaar voor SAMGI (Southern African Media and Gender Institute) ga werken. Dit alles dankzij het mediaprogramma van Niza, dat jonge journalisten de kans geeft om werkervaring op te doen in Zuidelijk Afrika (http://www.niza.nl/).